تو به من خنديدي مي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
غضب آلود به من كرد نگاه
و تو خوب مي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير تو بود
تو به من خنديدی
تا كه با خنده پاسخ عشق خالصانه ام را بدهی
بغض چشمان من ليك لرزه انداخت به دستان تو و
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
دل تو گفت: برو و تو رفتي
چون نمي خواستی به خاطر بسپاری نگاه مواج مرا
و هنوز سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين ابهامم
كه چرا باغچه كوچك من هیچ سيب نداشت…